Persberichten

Het Belang van Limburg (22/10/1994)

Misser op Châteauroux rechtgezet

SINT-.TRUIDEN.-

Na enkele weken geleden op de valreep te zijn geklopt heeft de beloftevolle Karlo Van Rompaey dan toch uiteindelijk zijn provinciale zege op zak. Op de vlucht naar Châteauroux werd hij gedurende meer dan een dag geciteerd als vermoedelijk winnaar. Doordat bij de aanmelding verzuimd werd om ook de seconden door te geven, miste hij op een haar na de provinciale overwinning.
Wel won de bewuste duivin de eerste prijs semi-nationaal bij de veetienjarige was dit echte een schrale troost. Gelukkig geschiedde op zaterdag 24 september gerechtigheid met een interprovinciale overwinning op Vierzon.

Karlo Van Rompaey flink gesteund door vader Frans heeft een uitstekend seizoen achter de rug. Met 17 zuivere eerste plaatsen waaronder Marne-la Vallée, Vierzon en Châteauroux, 21 tweedes en 23 derdes, heeft hij zich in enkele jaren tijd ontpopt tot één van de meest beloftevolle spelers van Limburg. Amper vier seizoenen geleden begon hij met de duiven te spelen. Nauwelijks twee jaar later won hij reeds de «Gouden duif junior» een wedstrijd voor 18-jarigen uit België, Nederland en Duitsland. Vorig jaar eindigde hij tweede en dit jaar is hij weer eens de gedoodverfde titelkandidaat. Karlo heeft alles over voor de duivensport. De voorbije vakantie was hij van 's morgens tot 's avonds in de weer op zijn duivenkot. Ondanks de hitte van juli ging hij slechts tweemaal zwemmen met de vriendjes.

 
Geit

 
Karlo Van Rompaey: «De winnende duif op Vierzon (5241171/92) is de duivin van een weduwnaar. De weduwnaars van de eerste reeks werden ge- koppeld in juli. Die van de tweede reeks in de week van Bourges. Zowel op Châteauroux als op Angoulème zaten de meeste duivinnen alleen op een jong van veertien dagen, De internationale winnares van Vierzon verloor haar duif, 1ag enkele weken stil en vloog nog naar Reims een week vóór Vierzon. Vandaar dat ik ze een andere duiver gaf als prikkel. Als jonge duif had zij de verschrikkelijke gewoonte om soms minutenlang te blijven zitten. Een collega-melker raadde ons dan ook aan om ze meteen op te ruimen. Toch besloot ik ze te houden. In 1993 werd ze als wedunaar duivin gebruikt. Doch vanaf dit jaar zou ik ze opnieuw spelen. Van de leervluchten in juli kwam ze gewoonlijk als eerste thuis. Maar op Argenton zowel als op La Souterraine verviel ze terug in haar slechte gewoonte en miste ze op die manier enkele prijzen op de provinciale uitslag.»

Frans Van Rompaey: «Toen ze die bewuste zaterdag als eerste op de nok viel riep Karlo dan ook meteen «Och God 't is weer die rotgeit.» Blijkbaar liet de duivin zich dit niet zeggen. Nauwelijks een minuut later liet.ze zich klokken.»

Tot slot nog dit: de roots van de Van Rompaey duiven liggen in Schriek. Daar woont namelijk Karlo's grootvader Jos. Van in 1990 werd geduldig met deze stam gekweekt. In Zuid-Limburg hebben ze öndertussen hun waarde voor de halve fond en de een dagse fond reeds bewezen.

J.P.